Bory sosnowe są jednym z najbardziej charakterystycznych elementów krajobrazu Kampinoskiego Parku Narodowego. To one w dużej mierze budują leśny charakter KPN i sprawiają, że park jest tak cenny przyrodniczo. Na pierwszy rzut oka sosnowy las może wydawać się jednorodny, ale w rzeczywistości kryje dużą różnorodność siedlisk, struktury i warunków wzrostu.
W KPN dominują bory związane z piaszczystymi, ubogimi glebami pochodzenia polodowcowego. Dzięki temu sosna zwyczajna jest tu gatunkiem szczególnie dobrze przystosowanym do środowiska. Nie każdy bór wygląda jednak tak samo: w zależności od wilgotności i składu gleby można spotkać tu zarówno suche bory na wydmach, jak i bardziej wilgotne, zróżnicowane zbiorowiska leśne. Sosnom często towarzyszą brzozy, dęby i świerki, tworząc mozaikę zwiększającą przyrodniczą wartość całego obszaru. Szczególnie interesujące jest, że w Kampinoskim Parku Narodowym można spotkać sosny kandelabrowe, czyli sosnę zwyczajną, która ukształtowała się w charakterystyczny powyginany sposób w trakcie wzrostu. W parku występują też introdukowane gatunki, takie jak sosna Banksa i sosna smołowa. Historycznie wysokie, smukłe drzewa sosnowe były wykorzystywane do budowy masztów w żaglowcach, co było jednym z elementów intensywnych wycinek w XIX wieku.
Duża powierzchnia borów sosnowych w Kampinoskim Parku Narodowym wynika zarówno z naturalnych warunków siedliskowych, jak i historycznego rozwoju krajobrazu. Piaszczyste wydmy, ubogie gleby i specyficzny układ hydrologiczny sprawiły, że sosna od dawna zajmuje tu ważne miejsce. Duże znaczenie miały też działania zalesiające prowadzone w XX wieku, kiedy sosna była pierwszym wyborem — dobrze pasowała do miejscowych gleb i szybko przyrastała. Jednocześnie część obecnych drzewostanów została ukształtowana przez dawne użytkowanie człowieka, dlatego park wymaga aktywnej ochrony i mądrego zarządzania.
Ochrona borów sosnowych w KPN polega m.in. na wspieraniu naturalnego odnowienia, przebudowie niektórych drzewostanów oraz utrzymywaniu równowagi między różnymi typami siedlisk. Jednym z ważnych działań parku jest redukcja dominacji sosny, w celu uzyskania bardziej zróżnicowanego drzewostanu w Puszczy Kampinoskiej i przez to lepszego jej przygotowania do zmian klimatycznych i zagrożeń z tym związanych. Celem jest zachowanie borów jako lasów bliskich naturze, a nie jednorodnych plantacji leśnych. Dzięki temu Kampinoski Park Narodowy pozostaje miejscem, w którym można zobaczyć sosnowy las w jego najbardziej naturalnej, ale też różnorodnej postaci.
