Andaluzja – kraina władców przeszłości

Jak to kiedyś stwierdził znajomy, gdy licytowaliśmy się, kto jest akurat w bardziej atrakcyjnym miejscu – „Ta rywalizacja jest nie fair, bo właśnie jesteście w Hiszpanii”. I jest w tym sporo racji. Pewnie ktoś mógłby się z tym nie zgodzić w pełni, ale jednak coś w tym iberyjskim kraju jest niezwykłego. Potężna historia od Rzymian zaczynając, przez szczytowe osiągnięcie kultury islamskiej, jakim było Al-Andalus, aż do osiągnięcia statusu globalnej potęgi kolonialnej. Bogactwo spuścizny kulturalnej minionych wieków przebija się w sposób niemożliwy do przeoczenia na całym półwyspie. Regionem, gdzie jest ono najbardziej rzucające się w oczy będzie bez wątpienia Andaluzja.

Trafiliśmy tam w 2013 roku na kilkudniowy wypad. Pora była całkiem niezła, bo końcówka naszej zimy, dzięki czemu zaczęliśmy na andaluzyjskiej ziemi trochę wcześniej łapać wiosenne promienie słońca. To jest zawsze fajny kontrast, gdy wylatujesz z mroźnej i pochmurnej Polski aby po kilku godzinach dostać się w całkowicie inne okoliczności przyrody.
Na rozkładzie mieliśmy tylko dwie miejscówki, ale za to jakie! Sewilla oraz Granada. Skupiliśmy się na tej pierwszej, jako naszej bazie i wydaje się, że zeksplorowaliśmy ją całkiem nieźle. Spaliśmy bowiem w prawobrzeżnej dzielnicy Triana i siłą rzeczy udając się do centrum miasta mieliśmy bezpośredni regularny kontakt z urokliwą architekturą tej części miaasta, jak również z jej mieszkańcami, kolorytem ich kultury i odmiennością dnia codziennego.


Ale to oczywiście centrum Sewilli stanowiło główny cel naszych eskapad. Centrum skupione wokół katedry zbudowanej wokół dawnego meczetu było wręcz zachwycające. Kręte uliczki, bezpretensjonalne knajpki, churrosy podawane w najbardziej zwykły z możliwych sposobów czy też zielone parki, gdzie zaskoczyły nas swoją obecnością papugi. Wszystko zagrało idealnie.


Oczywiście nasza uwaga skupiła się na głównych miejscach. Z racji, że regularnie przemieszczaliśmy się przez Gwadalkiwir, mieliśmy częsty widok na imponującą Torre del Oro. Oczywiście katedra z grobem Kolumba przytłaczała swoją potęgą, ale widok na miasto z wieży, po której schodach swego czasu muezzin wjeżdżał na grzbiecie konia był niewiarygodny. Odwiedziny na mieniącym się wszystkimi odcieniami wiosennego słońca Placu Hiszpańskim pozostawiły w nas swoje obrazy na długo. Jako, że widoków z góry było nam mało, chętnie zgubiliśmy się labiryncie ścieżek na zadziwiającej konstrukcji grzybowo-parasolowatej Setas de Sevilla. I oczywiście genialny Alkazar ze swoimi ogrodami, gdzie bez problemu można poczuć się, jak w podróży w czasie.


Po urokach Sewilli zrobiliśmy sobie jednodniowy wypad do Grenady. Miasto powitało nas korkami i niemal zerową szansą na zaparkowanie samochodu, ale ostatecznie udało się pojazd gdzieś zostawić i udaliśmy się na eksplorację. A gdzie kierujesz swoje pierwsze kroki, gdy jesteś w Grenadzie? Oczywiście do Alhambry! Czy to przez porę roku, czy to w wyniku innych okoliczności, ale udało się wejść bez problemu i spędzić kilka godzin w tym kompleksie. Wydaje mi się, że najbliższym, jeśli chodzi o wrażenia i atrakcyjność miejsca, a przy tym rozmach i potęgę, tego typu obiektem będzie stambulska Hagia Sophia. Przekraczając obydwu miejsc progi wchodzisz do innej przestrzeni, a jednocześnie podróżujesz w czasie. Niebywałe doznanie. Na mnie największe wrażenie zrobił chyba jednak Pałac Karola V. Nie wiem do końca dlaczego, ale może przez zamiłowanie do geometrycznej architektury. No i widok na ośnieżone szczyty Sierra Nevada!
Po zejściu z powrotem do miasta nie mieliśmy już zbyt wiele czasu, ale zdążyliśmy odwiedzić katedrę z grobami Królów Katolickich. Kolejne miejsce odwiedzone w ciągu kilku dni, które niemal bezpośrednio dotyka umysłu. Przecież o Kolumbie, Izabeli i Ferdynandzie uczymy się regularnie, a tu nagle masz przed sobą ich grobowce. W imponujących gmachach katedr, gdzie oddzielony jesteś od zewnętrznego współczesnego świata, odczucie jest co najmniej dojmujące.


Ale trzeba było powoli wracać do rzeczywistości, która na szczęście w podróży nie jest jakoś bardzo przytłaczająca, nieprawdaż? Zatem zjedliśmy jeszcze małą kolację na jednym z placów miejskich, niezmiernnie żywych i głośnych, tak jakby ci wszyscy ludzie nie byli świadomi, że tuż za ich plecami leżą osoby, które zmieniły losy świata…


Na inną wyprawę zostawiliśmy sobie inne cuda Andaluzji – Kordobę, Rondę, Kadyks, całe wybrzeże i wiele innych.

Turcja
mmsafar

Kapadocja – księżycowy relaks

Intensywna podróż po Turcji Wschodniej, jak również wcześniejsze trudy objazdu po zakaukaskich regionach, sprawiły, że zaczęliśmy myśleć trochę jednak o odpoczynku. Niekoniecznie o leżeniu na

Czytaj więcej »
Irlandia
mmsafar

Irlandia – zamki i klify

Swego czasu dość regularne odwiedziny w Anglii to nie jedyne nasze doświadczenie z Wyspami Brytyjskimi. Jakieś 10 lat temu bowiem wybraliśmy się na krótki wypad

Czytaj więcej »
Turcja
mmsafar

Turcja – kraina z baśni

Zakończenie naszego pierwszego pobytu w Gruzji było dość dramatyczne. Niekoniecznie dla nas, bo gdy Rosja weszła ze swoimi wojskami do Osetii, to właśnie przekroczyliśmy granicę

Czytaj więcej »