Intensywna podróż po Turcji Wschodniej, jak również wcześniejsze trudy objazdu po zakaukaskich regionach, sprawiły, że zaczęliśmy myśleć trochę jednak o odpoczynku. Niekoniecznie o leżeniu na plaży, ale przynajmniej kilkudniowym zwolnieniu tempa. Dlatego też skierowaliśmy swoje myśli ku Kapadocji… I to był kolejny strzał w 10! Chociaż dziś z perspektywy czasu żałuję jednego – że pominęliśmy w swojej trasie Hasankeyf. Byliśmy już tak blisko, a skąd mogliśmy wtedy wiedzieć, że 10 lat później to niezwykłe miejsce niemal zniknie. Co prawda odwiedziłem je całkiem niedawno, ale to już zdecydowanie nie to samo i to już temat na inną opowieść.

Ale wracamy do głównego tematu, żegnając Wan wsiedliśmy znów do nocnego transtureckiego autobusu. Znów trafiły nam sie „atrakcje” typu budzenie w środku nocy, niewygodne siedzenia, spryskiwanie pasażerów wodą kolońską, ale cóż, taki koloryt. To już chyba nie wróci, bo w trakcie kolejnych wizyt w Azji Mniejszej po kraju przemieszczaliśmy się już samolotami… Znak czasów.

Ale wracamy już do Kapadocji. Gdzie naprawdę poczuliśmy, jak inaczej może wyglądać podróżowanie. Największe wrażenie zrobił na nas nocleg w Göreme. Zamiast obskurnego hoteliku trafił nam się pensjonat z basenem, z którego potem przez kilka dni skwapliwie korzystaliśmy! A przy tym zaskoczyła nas na plus cena, gdyż nadal były to grosze. Ponoć teraz już nie jest tak dobrze, ale wówczas na nasze kieszenie stawki były co najmniej atrakcyjne.

Oczywiście nie spędziliśmy tych kilku dni na siedzeniu nad basenem. Okolica była zbyt kusząca. Niewiarygodny księżycowy krajobraz z niezwykłymi formacjami skalnymi, pozostałości po skalnych miastach, ślady starożytnych kościołów i klasztorów w jaskiniach. Opad szczęki co krok!

Szczęśliwie zdążyliśmy jeszcze przed najazdem tłumów turystów. Boom turystyczny na Turcję jeszcze się nie rozpoczął, więc niektóre miejsca mieliśmy dla siebie. Było bajecznie!

Na koniec wybraliśmy się jeszcze do pobliskiego Nevşehir, skąd, a jakże, mieliśmy nocny autobus zabierający nas w dalszą, już ostanią część wyprawy. Samo miasto porównałbym do Wan. Tam była twierdza (której ostatecznie odwiedziliśmy) i tu była twierdza, którą zwiedziliśmy dokumentnie. Tam było słynne jezioro Wan, tu mieliśmy możliwość zejścia do jeszcze do niedawna zamieszkałego podziemnego miasta, które robiło ogromne wrażenie.

Ale najlepsze były jednak, jak zwykle zresztą, codzinne ulice z dzieciakami zainteresowanymi naszą gromadką, meczet z modlącymi się w nim lokalsami, zwykłe sklepy i lokale, które często są właśnie tym najciekawszym elementem podróży.

Bo co jest bardziej ekscytującego niż porównanie tego, jak my żyjemy na codzień a jak robią to ludzie w innych częściach świata?




